चेलीकाे कथा

ठुलाे सपना देख्नु पाप हाेइन याे सबैकाे अधिकार हाे मात्र फरक यति हाे कसैकाे सपना साकार हुन्छ त कसैकाे गर्भमा नै तुहिन्छ । हाम्राे समाजमा पनि यस्ता चेलीहरू धेरै भेटिन्छन् जस्ले सपना देख्छन र कतिकाे सपना साकार हुन्छ त कतिकाे हुदैन । ति चेलीहरूमध्ये एउटा चेलीकाे कथा यस्ताे छ याे कथा कुनै बनावटी नभइ बास्तविकता हाे ।

याे चेलीकाे जन्म अाज भन्दा लगभग ३० बर्ष अगाडी नेपालकाे पुर्वी भागकाे एउटा दुर्गम गाँउमा सामान्य किसानी परिवारमा हुन्छ । किसानी परिवार भएकाे कारण उसकी बाबा अामा दुइ छाक खाना र एक झुम्राे लगाउनकाे लागि धेरै मिहेनत गर्छन्, छारी पनि अाज भन्दै भाेली भन्दै हुकिन्छे र स्कुल भर्न गर्ने बेलाकाे हुन्िछ । परिवार पनि खुसीसाथ अाफ्नाे छाेरीलाइ ठुलाे मान्छे बनाउने उदेश्य लिएर स्कुल भर्न गराउछिन् । समय अाफ्नै रफ्तारमा बितिरहन्छ त्याे परिवारकाे दैनिकी त्यसैगरि बितिरहन्छ, छाेरी अाज भन्दै भाेली भन्दै ठुली हुदै छिन् उमेर बढेसँगै घरकाे समस्य, अामा बाबाले गर्नुभएकाे दुख, समाजकाे परिसि्थती बुझ्न सक्ने हुनि्छन । यि सबै कुराहरूकाे बापजुझ उसले पनि ठुलाे सपना सजाैन थालि्छन, उनलाइ थाहा छैन त्याे सपना पुरा हुन्छ या हुन्न । बाबा अामाले उसकाे लागि गरेकाे मिहेनतकाे कदर गर्दै उसले अाफ्नाे अध्यायनमा राम्राे गर्छिन याे देखेर बाबा अामा खुसी नहुने कुरै भएन । भविष्यमा ठुलाे मान्छे बन्ने, धेरै पड्ने, बाबा अामालाइ सुख दिने जस्ता कुराहरू उस्काे मनमा सधै खेलिरहन्थाे । यि सबै सपना पुरा गर्नकाे लागि उ अाफ्नाे स्कुल स्तरीय पढाइ सकेपछि शहर जाने र अाफ्नाे सपनना पुरा गर्ने निर्णय गर्छिन ।

गाँउदेखि अपरिचित शहरतिरकाे यात्रा . . . . . . . . . . . . . . . . .

उस्ले अब अाफ्नाे शहरकाे यात्रा शुरू गर्छिन, याे भन्दा पहिला न उ गाँउ छाेडेर कतै गएकी थिइ न शहरकाे बारेमा कुनै ज्ञान नै थियाे । उस्काे यात्रा कहाँ पुगेर कसरी पुरा हुन्छ केहि थाहा छैन तर पनि उनी हरेस नखाइ हिडछिन । त्याे दुर्गम गाँउबाट उनी नेपालकाे राजधानी काठमाण्डाै अाउछिन् जहाँ उस्ले चिनेकाे न काही छ न त अाफ्नाे अाफन्त नै छ । त्याे अपरिचित शहरमा अब उस्काे दिनचार्य शुरू हुन्छ, यता उता भाैतारिन्छ, त्याे शहरमा अपरिचित घरहरूकाे ढाेका ढक्ढक्याउदै हिड्दा कसैले दया गरी बस्ने ठाँउ दिन्छ त्यसपछि उस्काे लागि बडाे संघर्षकाे दिन शूरू हुन्छ । गाँउ र शहरकाे वातावरणमा पुर्ण भिन्नता पाउछ, शहरकाे मानिसहरू स्वार्थी स्वभावकाे पाउन थाल्याे, घरहरू नजिक छन तर मन भने एकदम टाढा भेटाए, सबै कुराहरूकाे लागि पैसा चाहिने अझै मान्छेलाइ बाेल्नकाे लागि पनि पैसा नै चाहिने जस्तै भान भाे । उस्ले सरकारी कलेजमा भर्न गरिन, कलेज जाने अाउने काम उस्काे दैनिकी भयाे भने अर्काेतिर कसरी सपना पुरा गर्ने भन्ने अर्काे चिन्ताले भने कहिले छाेडेन । घरबाट पठाएकाे पैसाले उस्लाइ त्याे स्वार्थी शहरमा जिउन गाराे भाे अनि उसले बाँकी बाँचेकाे समयमा काम गर्ने निर्णय गरिन र कामकाे खाेजी जारी भयाे । उनले धेरै वटा अफिसहरू धाइन तर भने जस्ताे काम भने केहि भएन, शहरकाे बढ्दाे महँगी, दैनिक अावश्यकतालाइ धान्न गाह्राे भएकाे कारण उस्ले कलेजकाे पढाइलाइ निरन्तरता दिन सकिनन् अब उसकाे प्राथमिकता पैसा हुन थाल्थाे । अहिले पनि उ अाफ्नाे सपना पुरा गर्नकाे लागि भाैतारिरहेकी छिन, संघर्ष जारी नै छ, उस्लाइ थाहा छैन याे संघर्षले उस्काे सपना पुरा हुन्छ या हून्न तर उस्काे गति भने जारी नै छ । याे शहरकाे धुलाे, धुवाँ, हुरीबतास केहि नभनी लागिपरेकी छिन ।

मलाइ कहिले कहि यस्ताे लाग्छ कि के याे दुनिया पैसावालाकाे लागि मात्रा हाे ? के साधारण मान्छेलाइ यहाँ बाच्न अधिकार छैन ? के गरिबलाइ यहाँ बाच्न अधिकार छैन ? याे देशमा अहिले कम्यूनिष्ट पार्टीले देश नेतृत्व गरीराखेकाे छ तर के कम्यूनिष्टहरू सर्वाहाराहरूकाे उत्थान गर्नलाइ हाेइन र ? कहिलेसम्म गरीबहरू गरीब नै भइरहने ? र धनीहरू धनी नै बनीरहने ?

त्याे चेलीकाे सपना एकदिन साकार हाेस् ।

जय स्वाभिमान । जय नेपाल ।।