बिहान सखारै उठेर हेर्दा एकदम चम्किलो, उज्यालो, हसिलो थियो उस्को मुहार तर जब घडीको आफ्नो निरन्तर गतिसङै आफ्नो मुहारको त्यो खुशी, मुस्कानहरु बिस्तारै बिलिन हुदै गएको देखे, अनि मेरो कोठाको झ्यालबाट यसो नियाल्दै मन मनै भने “आज फेरि मन दुखेछ क्यार” ।

प्रसङ्ग काठमाडौंमा छिन छिनमा बद्लिरहने मौसमको, आज बिहानै उठेर कोठाको झ्यालको पर्दा दायाँबायाँ सार्दै झ्याल खोली आखा मिच्दै यसो बहिर हेरे आकाश एकदम सफा, उज्यालो देखियो मेरो कोठाबाट देखिने यो शहरको दृश्यले मनै लोभायो अनि मनमनै सोचे आज नि गर्मी धेरै हुने रहेछ । त्यसपछि म आफ्नो दैनिक कामतिर ध्यानाकर्षण गर्दै बेस्त भए र एकै छिनमा भुलेछु त्यो मनमोहक दृश्य । घडीको सुई आफ्नै रफ्तारमा घुमिरहेको थियो म भने खाना बनौन तिर सम्पुर्ण ध्यानाकर्षण खर्च गरिरहेको थिए, घडीमा बिहानको ९ बजिसके छ यसै बेला मोबाइलको रिङ्ग बज्यो र मेरो ध्यानाकर्षण भङ्ग भयो र मेरो नजर फेरि झ्यालबाट बहिरतिर लाग्यो । बाहिरको त्यो दृश्य देखेर म फेरि भित्र भित्रै मेरो मनलाई भने “आज फेरि मन दुखेछ” ।
यो शहरमा यतिका बर्ष बस्दा यहाको मौसमको परिवर्तितको रुपको बारेमा खास अचम्म लाग्दैन । तर यो सब देख्दा यस्तो लाग्छ र एक ब्याक्तिको जिवन जस्तै लाग्छ यो शहरको मौसम पनि । एकैछिन खुसी हुने, फेरि एकैछिनमा हासिदिने, आधा खुसी आधा बेखुसी, मनभित्र पिडा भएनी हास्दा हास्दै आखामा आशु आइदिने । यहाको मौसम पनि यस्तै छ त्यो ब्याक्ती जस्तै जो आधिको यात्रा गरिरहेछ ।

सुभदिन 😍😍😍😍😍